(Troost)feestlunch

Het huis vulde zich langzaam met de zoete geur van vanille en kaneel. Een nieuw klontje boter was net begonnen met smelten en spetterde kleine druppeltjes buiten de pan. Wederom keek ik uit het raam. En nu was je er wel. Onderzoekend ging je blik naar de bovenverdieping. Daarna toch maar weer naar beneden, je had het druk met het parkeren van je step.

De deur zwiepte open en daar stapte mijn meisje, een zevende groeper, naar binnen. Je eerste schoolochtend zat er op. Lunchtijd. Een feestlunch had ik me voorgenomen: Pannenkoeken! Deze middag kon ik al beginnen met bakken voordat je thuis was. Vorig schooljaar kwam ik je nog ophalen van school. Ik vond groep vijf nog een beetje te vroeg om zelf heen en weer te pendelen. Nu zit je al in groep zeven. Groep zes deed je voor het gemak tussen het vakantie vieren door…

Een jaar minder dus om te genieten van mijn basisschoolkind. Ik merk dat ik het er behoorlijk lastig mee heb. Het opgroeien van kinderen gaat al zo snel. Jij schakelt voor het gemak nog een versnelling hoger. Ook nu je je eerste schoolochtend hebt gehad lijkt het alsof je weer een tikkeltje meer richting volwassenheid neigt. Je hebt zo helder wat je te wachten staat. Wat je doelen zijn en hoe je je wilt vormen. Ik moet er van slikken.

Voor wie bakte ik nu eigenlijk die pannenkoeken?
Blijkbaar als troost voor mezelf. Dat het nog kan. Want jij, jij viert ook zonder feestlunch je leven.

Vlinder, ik ben trots op jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *