Tijd…..

1-1-2016

20160101_152757

De eerste dag van het nieuwe jaar.
Weer de mogelijkheid om een jaar lang het beste uit mezelf te gaan halen en vooral vorm te gaan geven aan al die mooie plannen die ik in 2015 maakte.

Op de eerste dag van dit nieuwe jaar brachten we als gezin een bezoekje aan mijn schoonouders. Het zijn mensen waar ik inmiddels al 15 jaar lang, jaar in jaar uit, lief en leed mee deel. Waar ik steeds meer mee vergroeid ben geraakt. Waar ik me thuis voel. Waar ik inspiratie vind.

Mijn schoonouders zijn inmiddels de grens van de 70jaar gepasseerd. Voor mijn gevoel begint iedere dag echt te tellen. Zo nu en dan denk ik: Wat als…? Zoals deze gedachte boven komt drijven, probeer ik hem te omarmen en ook weer te laten verdwijnen. Het ´wat als´ is verspilde tijd. Gewoon genieten. Voelen en samen delen.

Ik merk dat mijn schoonouders op eenzelfde manier in het leven staan. Ze genieten volop. Maken mooie reizen met hun caravannetje. Zoeken hun kleinkinders zeer regelmatig op en proberen hun kinderen en schoonkinders het e.a. mee te geven. Veel figuurlijk, maar de laatste tijd ook letterlijk. Zo nu en dan krijgen we de vraag gesteld of we bepaalde spulletjes willen hebben. Tijdens ons bezoekje zaten we samen oude fotoboeken door te nemen. Ik kan dus echt genieten van al die oude kiekjes met bijbehorende verhalen. Maar ook van de oude spulletjes die ik op de foto´s voorbij zie komen. Zo viel mijn oog op één van de foto´s op een bureaukalender. Althans, ik wist niet precies wat ik zag en vroeg naar wat datgene was wat ik zag. Mijn schoonmoeder zocht het voorwerp meteen op en duwde het in mijn handen. Ook Vlinder was geïntrigeerd door het oude apparaatje. Schoonmoeders had door dat ze iets tevoorschijn had getoverd waar twee mensen door ´de tijd´ bevangen werden. Ze genoot zichtbaar van dat moment en bevestigde dat met de woorden: ¨Neem het maar mee naar huis.¨

Sinds deze dag staat de bureaukalender prominent in de woonkamer. Vlinder zet iedere dag de tijd gelijk en ik bedenk me dan:

Tijd,
is het magische woord in deze maatschappij. Een seconde is tegenwoordig lang,
maar met welk belang?
Waarom kan liefde niet uitgedrukt worden in
tijd.

Moet je daarom maar denken dat iemand om je geeft.
Of geloof je dat pas, als je het zelf beleeft…
(© 2005 Kim de Bruijn)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *