Nieuw begin: Ode aan de mooie glinsteringen op je pad!

Al een hele tijd borrelt er vanalles aan alle kanten. Voel ik een drang. Wil ik vanalles en van sommige dingen juist helemaal niets.

Maar wat dan? Waar ben ik naar op zoek? Of beter gezegd, ben ik wel op zoek?

Zo veel vragen en gedachtes. Soms zwelg ik er even in. Precies, even. Want kort daarna word ik weer wakker om me te realiseren: Het is de massale gehaaste buitenwereld waar ik me op dit moment aan spiegel.
Het grote geheel wat langs me heen raast en op me neerkijkt: ¨En wat doe jij eigenlijk?¨ In de eerste jaren dat ik thuis zat relateerde ik een vraag als deze meestal direct aan werken en geld verdienen. Mijn antwoord was dan ook standaard: Ik ben ziek en zit thuis. ¨Oh, dus je krijgt een uitkering?¨ ¨Nee hoor, ik krijg helemaal niets. Het UWV erkent mijn aandoening niet. Gelukkig heb ik een lieve man die onze drie monden thuis weet te vullen.¨ Na dit antwoord, want tsja weinig interessants aan natuurlijk, was de conversatie veelal vrij snel afgelopen om vervolgens weer hurry hurry door te gaan met het achterna hollen van het leven.

Nu vijf jaar later wordt de vraag wat ik voor de kost doe haast niet meer gesteld want men ziet mij bijna altijd buiten. Wandelend. Fietsend. Rommelend in ons voor- en achtertuintje. Dus tijd om te werken heb ik volgens de buitenwereld niet. De vaak gestelde vraag heeft inmiddels dan ook plaats gemaakt voor een constatering: ¨Goh, ik zie je altijd overal en nergens, jij werkt niet toch?¨ ¨Nee dat klopt. Ik heb geen betaalde baan, maar ben wel de hele dag bezig. Natuurlijk met onze jonge hondjes en ik ben bijna altijd in de tuintjes aan het werk. Bovendien vergt onze dochter ook de nodige extra begeleiding.¨ De vervolgvraag ¨Hoezo dat dan?¨ volgt dan al snel. Voordat ik het weet is de tijd vooruit gehold en moet ik ook voort maken om op tijd thuis te zijn om mijn taak als thuisblijfmoeder na te komen. Want ohhh wat heeft de onverwachte wending in mijn leven mij rijkdom gebracht. Maar onze dochter met haar extra needs nog meer. Door haar ben ik me gaan verdiepen op velerlei vlakken. Van pedagogisch tot spiritueel en van onderwijs tot spelenderwijs.

Inmiddels is onze dochter bijna geen basisschoolkind meer en breekt de tijd aan om haar stukje voor stukje los te laten. Loslaten om haar te laten groeien, maar ook loslaten om er iemand anders mee te helpen.

Vanaf nu ben ik dus ook weer werkend aan: Gewoon Sji(e)K(e) dingen. Een blog over leuke ontdekkingen, mooie maaksels en de onbetaalbare dingen in het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *