Missen

Het is stil.

Te netjes en vooral kleurloos, ik heb te veel tijd.
Dat speciale goed waarvan ik vaak zeg dat ik te weinig heb.
Of anders ingevuld wordt dan dat ik zou wensen.
Nu weet ik me er bijna geen raad mee…

Je bent er even een paar dagen niet. Uit gefladderd naar elders. Waarschijnlijk genietend van oor tot oor. Ieder detail van de andere omgeving zullen je oogjes opmerken. Je neus draait vanzelf met de veranderde windrichting mee. Je hoofdje vol vragen en verhalen parkeer je, zo schat ik in, zonder schroom en vol overtuiging bij een ander. Zo ben jij.

Zo waar ik eigenlijk naar snakte, wens ik nu weer snel voorbij. Het even NU niet. Even geen vragen of “ja maar”. Af kunnen maken waar ik mee bezig ben of zou willen starten…

Nog 1 nachtje slapen en dan ben je er weer.
Dan start je me weer op. Spring ik zonder blikken of blozen in je levensachtbaan.
Dansen we. Mag ik weer onverhoopt wisselen tussen leiden en volgen.
Ik verheug me alvast, mag dat?

Ik heb nu dus nog even de tijd…
Tijd om stil te staan bij mijn gevoel: Hoe erg ik je mis!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *