2015, het jaar van…

2015 zou het jaar moeten worden van loslaten, vrij zijn, bewust worden en vooral een weg vinden om 2014 achter me te laten. Voor Kerst zette ik deze post op Facebook:

Beste mensen,
De kerst- en alvast gelukkig nieuwjaarswensen zijn al flink vertegenwoordigd op Facebook.
Hierbij mijn dank voor deze berichten en wens jullie allemaal natuurlijk hetzelfde toe.
Toch sta ik graag nog even langer bij 2015 stil. Een jaar waarin nogal wat is gebeurd. Veel wereldlijke zaken, maar voor velen ook aardig wat stouwwerk op persoonlijk vlak.
Zelf heb ik zojuist mijn eigen balans opgemaakt en kom tot de conclusie dat het een fastastisch jaar is geweest. Ik streed keiharde uitputtende battles, maar behaalde ook glansrijke overwinningen. Ik ging letterlijk terug naar nul en ben bijna tot een oneindig rijk ¨less is more-gevoel¨ gekomen.
Ik heb de tijd gekregen om mijn rugzak uit te pakken. De tijd om eens lekker om me heen te kunnen kijken. En eens langer te kijken als ik daar behoefte aan had. Geen druk, geen moeten, gewoon niets. Ik heb prachtige dingen gezien, maar ook geproefd, geroken, gehoord of ervaren. Zaken die me eerst ontgingen… Maar bovenal, ik heb omhoog gekeken. Soms zeer letterlijk, de lucht opgenomen. Wat kwamen er mooie plaatjes voorbij.
De post vergezelde ik met wat beeldmateriaal van vastgelegde luchtfoto’s.

Vaak denk ik terug aan de post op Facebook en blader dan door mijn fotobestanden. Wat kan ik genieten van de weg die ik en mijn gezin dit jaar hebben afgelegd.

Lichamelijk ben ik er behoorlijk op vooruit gegaan. In die zin, ik haal voldoende voldoening en kan zeggen: Er is pijn in plaats van, ik ben/heb pijn. Gaandeweg ben ik heel wat stappen vooruit gegaan, soms een stapje terug. Er moet ook tijd zijn om te beseffen waar je staat, nietwaar? Om er voor te zorgen dat mijn kracht toeneemt en conditie verbetert wandel ik dagelijks meerdere malen met ons hondje #MeneerStrik. Hier kon ik toen we ons kameraadje eind 2014 aanschaften alleen maar van dromen. Ook heb ik me een nieuw “stalen ros” gekocht in de vorm van een Cortina fiets. De U1 wel te verstaan. Gewoon trappen, niets meer en niets minder. Heerlijk!
10947245_938850926139803_3265014708094754457_n20150208_164208
Weg met de puppylook van 2014, ons Boomertje werd een echt heertje

Verder zijn we op onze wijze “off the grid gegaan”. We zijn druk aan de slag gegaan met huis-tuin- en keukentuinieren. Er zijn heel wat plantjes de grond in gegaan en vooral…opgegeten. Wanneer ik zoveel aandacht besteed aan het laten ontkiemen van de zaadjes, op gezette tijden water geef en de oogst nauwlettend in de gaten houd, wil ik dat wat daadwerkelijk op mijn bord ligt ook proeven. Instantzakjes stuurden we in 2014 al de laan uit, in 2015 gingen we echt aan de slag. Want waarom zou ik kant en klaar tortilla’s kopen. Dat kan ik en soms wij, ook prima zellluf maken ( 😉 1 van mijn eerste woordjes vroeger). Net zoals pizzadeeg, pitabrooddeeg, pannenkoekenmix en nog heel wat meer. Ik heb nog nooit zo’n plezier in de keuken gehad als dit jaar!

En dan nog een belangrijk punt voor een extreem vreugdesdansje dat 2015 waard is. Die bovendien als een katalysator voor de vooruitgang in gezondheid en empowerment van onze off the grid happiness heeft gezorgd: Vlinder. 2015 begon nog met rake klappen. De institutionele kaarten moesten nog eens aardig geschud worden, maar wij werden de winnaars. We vonden eindelijk datgene waar we al zo lang naar zochten. Een veilige haven waar Vlinder zich thuis zou voelen. Een partner in het grootbrengen van onze spruit. Een klankbord en springplank voor de toekomst. En jeetje wat heeft ze zich ontwikkeld op alle denkbare vlakken. De hordes waar we in het verleden tegenaan liepen, stoten we ons nog steeds aan. Een keer struikelen is niet erg zolang er maar geen domino-effect ontstaat. En dat laatste is eindelijk geblokt. Vlinder heeft nu een prima omgeving gevonden waar ze steun en begrip heeft. Waar ze kan zijn zoals ze is.

Als gevolg van de regie die ik kreeg over mijn eigen tijd freubelde ik dit jaar heel wat af. Het begon met een simpele tak die voor mijn voeten lag tijdens een wandeling met Kerst 2014. Ik knoopte er wat lintjes aan, reeg wat kraaltjes aan een draadje en versierde hier en daar een takje met een rondslingerd iets wat eigenlijk nog opgeruimd moest worden. Dit freubelen met wat ik voor me op de grond zag liggen nam steeds meer vorm aan. Tijdens de wandelingetjes met #MeneerStrik verzamelde ik kastanjes, takken, dennenappels, veren en nog veel meer. Hier kwam een dromenvanger, een droomtak en heel wat stilleventjes uit voort. Ook leefde ik me helemaal uit op feestjes voor Vlinder. Iedere aangelegenheid grepen we aan om het leven te vieren met en zonder genodigden. Zeer speciaal waren haar verjaardagsfeestje en het Halloweenfeest.
20150612_10470520150612_11114020150826_134850

2016 staat bijna voor de deur, nog maar een paar uurtjes te gaan. Deze jaarwisseling heb ik geen reden om het jaar letterlijk te willen verbranden zoals de wisseling van 2014-2015. Wanneer ik terugkijk ben ik 2014 zelfs erg dankbaar. Dat ik chronisch ziek ben geworden (of beter gezegd, ben bestempeld) heeft mij mijn ogen op scherp gezet. Tijd gegeven. Mijn prioriteiten nog harder in kaart gebracht en me een duidelijke les geleerd. Eenmaal de stempel in 2014 gekregen te hebben door de artsen en begin januari door het UWV uitgeschreven te zijn, kwam het eigenlijk op eigen kracht aan. De eeuwige gedachte: “Waar een wil is, is een weg”, klopt. Die wegen heb ik dit jaar uitgebreid onderzocht en zijn mijn en ons uitgangspunt voor 2016.

Op naar de Gewoon Sji(e)K(e) dingen.
Ik ben er klaar voor!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *